Adam Kersten

Encyklopedia Solidarności

Wersja robocza.
Adam Kersten
Adam Kersten

Adam Kersten, ur. 26 IV 1930 w Kutnie, zm. 11 I 1983 w Warszawie. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, Instytut Historyczny (1951), w 1955 doktorat, w 1960 habilitacja, od 1967 prof. nadzwyczajny, od 1974 prof. zwyczajny.

1945-1948 członek Związku Walki Młodych; 1948-1950 Związku Akademickiego Młodzieży Polskiej; 1948-1978 PZPR, usunięty za współpracę z opozycją. Podczas studiów asystent w Centralnym Muzeum Historycznym w Warszawie i Szkole Dyplomatyczno-Konsularnej przy MSZ; 1951-1955 pracownik naukowy IH UW i Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie; 1955-1983 pracownik naukowy Katedry Historii (od 1970 Instytutu Historii) Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. 1978-1981 współzałożyciel i wykładowca TKN, w I 1978 sygnatariusz deklaracji założycielskiej TKN. Od 1979, na zlecenie Rady Programowej TKN, odpowiedzialny za publikację materiałów i wykładów TKN, współpracował z NOWą (m.in. z Grzegorzem Bogutą), nast. założył wydawnictwo NOWa 2, które prowadził do 13 XII 1981 – zajmował się zdobywaniem papieru, farby, transportem, uczestniczył w druku i kolportażu; pseudonim Mister Komfort zawdzięczał zastosowaniu do druku (jako pierwszy) zabarwionej farbą pasty do prania Komfort. W 1979 autor wydanego przez NOWą wyboru artykułów z prasy sowieckiej z IX 1939 pt. Prawda.

Od jesieni 1980 w „S”, doradca komisji zakładowych; od X 1980 prowadził w Lublinie, na prośbę NZS, cykl publicznych wykładów z historii Polski; jesienią 1981 uczestnik strajków studenckich na UMCS.

Po 13 XII 1981 współpracownik „Tygodnika Wojennego”, przekazał zgromadzony przez NOWą 2 papier, który wystarczył na rok wydawania gazety.

Autor wielu książek, m.in. Chłopi polscy w walce z najazdem szwedzkim: 1655-1656 (1958), Stefan Czarniecki, 1599-1665 (1963), Sienkiewicz – „Potop” – Historia (1966), Na tropach Napierskiego: w kręgu mitów i faktów (1970), Warszawa kazimierzowska 1648-1668 (1971), Szwedzi pod Jasną Górą 1655 (1975), Hieronim Radziejowski: studium władzy i opozycji (wydana po śmierci, w 1988); konsultant historyczny przy ekranizacji Pana Wołodyjowskiego (1968), współscenarzysta Potopu (1974).

Odznaczony pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2006).

Ewa Brudzyńska
Region Mazowsze
Widok
Osobiste

Patronat

 

 

 

 

Mecenas
Encyklopedii
Solidarności

 

Sponsorzy